Blog Carin Baars (actrice Marissa)

Bij “last in, first out” krijg je in de werksfeer meestal een vervelende smaak in je mond. Hoewel de uitspraak bij mij zeker van toepassing is bij deze film, heb ik er allesbehalve een vervelende smaak aan overgehouden. Wat was dit ontzettend leuk om mee te maken!

Eind maart kreeg ik een e-mail met de vraag of ik zin en tijd had om mee te werken aan de film. Een kleine, maar cruciale rol, geen tekst, één draaiavond/nacht en 2 repetities vooraf.  Ik was meteen enthousiast: veelbelovende cast, gedreven crew, actueel verhaal; natuurlijk wilde ik meedoen!


Tijdens de repetities werd al gauw duidelijk dat er ontzettend veel jonge, talentvolle spelers meewerkten aan de film. Hoofdzakelijk tieners, die erg aan elkaar gewaagd waren. Maar ook de “oudere” cast bleek talentvol en enthousiast. Al was de tijd kort, onder de bezielende leiding van Hans en Glenn viel er heel veel te leren.

De draaiavond/nacht met de opnamen van mijn aandeel was waarschijnlijk de meest hectische van allemaal: alle spelers moesten aanwezig zijn, zo ook alle figuranten. Ik had wel een beetje medelijden met de eigenaren van het sfeervolle huis, waar de opnamen plaatsvonden. Overal mensen, jassen, tassen, bekers, eten, chaos…… Tenminste, dat laatste leek alleen maar zo, er was wel degelijk structuur en een strak schema.

Wat je meestal niet weet is, dat als er een film wordt opgenomen met slechts één camera, dat een scène meerdere keren exact hetzelfde moet worden gespeeld. Eerst worden er dan bijvoorbeeld opnamen gemaakt van voren, dan nog een keer, maar dan opnamen van achteren, dan nog van de zijkant en dan vaak nog opnamen van details in de scène. Dit alles vergt natuurlijk uiterste discipline en concentratie van de spelers. Maar vergeet de crew niet! Continue blijven opletten: Hing dat gordijn wel zo bij het vorige shot, zie je geen rare weerspiegelingen in spiegels of ramen, zijn er geen vreemde schaduwen, is het licht wel voldoende, zijn er geen “bijgeluiden” in de omgeving, begint het nou te regenen? Volgens Buienradar duurt het nog een half uur, hadden we dat shot al gedaan van alle kanten.... Tel daarbij op, de in andere blogs al regelmatig genoemde “kou”, dan zul je begrijpen dat iedereen na afloop moe, maar blij en voldaan huiswaarts keerde.

Mijn opnameavond/nacht eindigde om ca. 2.30 uur. Het was een korte, leerzame tijd geweest, die ik niet graag had willen missen. Natuurlijk kijk ik met spanning uit naar het resultaat, maar het hele proces was minstens zo spannend. Een bijzonder leuke ervaring , waar ik best trots op ben, dat ik er onderdeel van mocht uitmaken.

Carin Baars